Infobesitas

De oplettende twitteraar die mij volgde zal het al wel opgevallen zijn: Ik twitter niet meer… Nou ja, in ieder geval een heel stuk minder dan voorheen. Nu komen er slecht 1 of 2 berichtjes per week (als ik dat al haal). Ik was en ben er klaar mee. Hypochondrisch als ik ben denk ik dat ik lijd aan Infobesitas. Aan wat? Infobesitas (check de link). Ik zie jullie nu in gedachten wat moeilijk kijken achter de pc. Waar heeft ie het nou over? Is het Ruud nu ook in zijn zweverige bol geslagen? Het behoeft denk ik enige uitleg. Ik zal het hieronder eens wat uitgebreider uit de doeken doen:

Zoals jullie wel weten dankzij het lezen van mijn tweets en deze blog mag ik nogal graag vertellen wat me bezig houd en heb ik ook de dringende behoefte om over vanalles en nog wat even mijn (meestal ietwat cynische) plasje te doen. Bij bijna alles wat ik hoor kan ik zo een compleet verhaal verzinnen. Ik ben van vroeger uit al een newsjunk. Ik ben ook zo’n figuur die op 11 september 2001 van ‘s middags 15 uur tot ‘s avonds laat non-stop achter CNN zat en ondertussen regelmatig m’n webbrowser zat te F5-en. Bij elk grote nieuwsitem herhaalde dit fenomeen zich totdat ik Twitter ontdekte. “Hoera, het word nu nog makkelijker” dacht ik.

Verder vind ik mensen nogal interessant. Dat klinkt lekker suf en zweverig (in de trant van “Ik hou van hobbies”), maar ja ik ben niet voor niets docent geworden. Er lopen enorm veel interessante mensen rond en het meest leuke vind ik dan om bepaalde beweegredenen te ontdekken. Waarom doet persoon X wat ie doet? Wat beweegt hem? Toen ik Twitter ontdekte vond ik uit dat ik daarmee de tooling in handen had om heel veel leuke nieuwe mensen en hun verhalen te ontdekken.

Twitter zorgde ervoor dat ik het nieuws niet meer hoefde te zoeken, maar dat het vanzelf bij mij terecht kwam. Je volgt eens wat belangrijke nieuwstweeters (zoals CNN, Reuters, TV Oost of losse verslaggevers) en alle ellende stroomt zo je timeline in. Je zoekt eens wat op onderwerpen die je intresseren en volgt eens her en der wat mensen die intressant lijken. Dat loopt zo’n een jaartje en dan ineens zit je timeline vol met tweets van ongeveer 700 man. Dat komt neer op erg veel tweets . Ik had niet de intentie om alles te lezen, maar vond mezelf regelmatig met m’n telefoon in de hand al scrollend terug om te kijken of er nog wat boeiends gebeurd was in de tijd dat ik even niet had gekeken.

Om even een verder beeld van mijn leven te schetsen: Ik was zo ongeveer vergroeid met m’n iPhone. De momenten dat m’n iPhone meer dan een meter van mij verwijderd was zijn op 1 hand te tellen. Thuis zit ik doorgaans met een iPad naast me. De iPhone trilde als er een mention (bericht via Twitter aan mij gericht) kwam, of als er een mailtje kwam op één van mijn accounts. Daarnaast riep Facebook nog wel eens wat en natuurlijk WhatsApp en aanverwanten. En tja, als ie dan trilt ga je gelijk even kijken wat het is natuurlijk. Nu ik het zo schrijf komt het tamelijk belachelijk over, maar heel veel anders was het niet. Overigens leeft denk ik menig jongere zijn leven op deze manier en gaan er velen het probleem ervaren wat ik nu ervaren heb. (<- Merk de wijze les van opa Ruud in voorgaande zin op!)

Nou, zo zag mijn leven er dus uit... Gevolg: Ik wist altijd alles als eerste. Lokale ongelukken, verdachte vliegtuigjes, grote wereldrampen, tsunami's, aardbevingen, oorlogen, etc. vlogen zo mijn timeline in. Zelfs allerlei net-niet-ongelukken en rondrijdende politiewagens, ambulances of brandweerwagens wist ik via tweets te lokaliseren. Daarnaast las ik ook nog al het kleine leed van de individuele twitteraar en wist ik precies wat hen bezig hield en waarom. Ik had ineens een kijkdoos waarmee ik in ruim 700 levens kon kijken en die behoorlijk nauwgezet kon volgen.

En nu komt het: Ik heb de gave dat ik best wel meelevend en meevoelend ben. Ik wil helpen problemen op te lossen en zie overal allerlei leuke nieuwe mogelijkheden. Voorbeeld: Ik zie jongeren/kinderen twitteren over programmeren voor iOS en bedenk ineens dat het wel aardig is dat er daar een ontmoetingsplek voor komt. Ik vraag een domeinnaam aan en hup YoungAppsters was geboren. Weliswaar merk je dan ook dat als je zelf niets meer doet dat er ook niets meer gebeurd en dus zit je er aan vast. Andere voorbeelden zijn er plenty en ik heb met menig individuele twitteraar ook allerlei leuke en minder leuke (maar wel goede) gesprekken gehad. Soms en-publique, soms via direct messages.

Daarnaast ben ik ook zo gek dat ik vanalles onthoud. Ik durf te beweren dat ik van de 700 man die ik volgde van velen feilloos de woonplaats, thuissituatie, leeftijd en dergelijke kon opdreunen. Daarnaast kon ik hobbies, werk, opleiding en dergelijke er ook vaak nog wel bij bedenken. Om het nog erger te maken heb ik ook in mijn werk nog eens te maken met veel (100 a 200) studenten die ik vaak ook allemaal bij naam ken en waar ik ook van menigeen precies weet hoe de vlag erbij hangt qua studie, thuissituatie, hobbies, intresses, enzovoorts.

Tel dat bij elkaar op en realiseer je dat ik dus voor ongeveer 1000 man wist wie ze waren en hoe de vlag erbij hing. Bij sommige ging dat verder dan alleen tweets en heb ik ook via andere wijze contact gehad (per mail, of direct message). Bij sommige heb ik ook serieus het idee dat ik die nu beter ken en dat ik er vrienden aan over heb gehouden. De meesten daarvan ken ik inmiddels persoonlijk of weten mij wel te vinden via Facebook of mail.

Daarnaast wist ik over het algemeen als eerste als er zich weer ergens een ramp voltrok en schroomde ik ook niet om dat ook direct aan mijn volgers te laten weten. Ik las dagelijks ook allerlei leuke dingen waar ik iets mee wilde en langzaamaan groeide het besef dat dat wel veel was.

Twee weken geleden viel vrij radicaal ineens het besluit: Ik stop ermee…. Ik wil niet meer alles weten, de wereld draait ook wel door als ik me er niet mee bemoei en heeft ook nog eens vrij weinig zin dat ik alles weet. Ik was er vrij abrupt ineens helemaal klaar mee. Niet met jullie persoonlijk, maar meer met jullie in het algemeen

Dus, dan weten jullie dat! Ben benieuwd naar jullie reacties.

Terugkijken en vooruitblikken…

Het is 31 December 2011, 12:30 ‘s middags, over een kleine 12 uur is 2011 voorbij. Wat hebben we dan gehad en wat gaan we krijgen in 2012? Uw favoriete blogger kijkt terug en vooruit en dat allemaal in 1 blogpost.

2011 was toch wel een beetje het jaar van de dode wereldveranderaars. De meesten in negatieve zin, maar ook enkele in positieve zin. We zijn af van Osama Bin Laden, Gaddafi, en op de kop af ook nog Kim-Jong-Il. Dat is op zich mooi. Helaas zijn we ook af van mensen als Steve Jobs en ook is dit jaar ijsbeer Knut van ons heen gegaan, waar ik destijds nogal euh kapot van was

En als we het dan toch over allerlei rampspoed hebben: 2011 was ook het jaar van het vreselijke drama op Utoya. Ik heb dat van begin tot eind helemaal zitten volgen via Twitter. Van de eerste berichten van een ontploffing in Oslo, via een bericht met de strekking van “Er is iets aan de hand op een vakantie eiland” tot aan de vreselijk berichten en foto’s die vanaf het eiland kwamen. Een vreselijke dag.

Daarnaast zat ik ook nog live voor de televisie toen er een tsunami Japan binnen rolde. Ik zag live op CNN hoe wegen, weilanden, dorpen, etc weggevaagd werden. Dat was wel het meest surrealistische beeld wat ik ooit op tv heb gezien(Zie deze video vanaf 1:50). Ik zat er bovenop die ochtend en moest na deze beelden gezien te hebben snel weg op pad naar m’n BHV cursus. Tja, alles is betrekkelijk zullen we maar zeggen… Ik maakte er deze blogpost over.

Nou en dan hadden we ook nog de revoluties, lentes, hoe je het noemen wil. De arabische lente konden we ook live volgen via sociale media en ook de occupy bewegingen konden we volgen. Al is dat allemaal een beetje als een nachtkaars uitgegaan en bleken er vele occupy-ers te zijn die geen idee hadden wat ze kwamen doen.

Gelukkig waren er ook een boel leuke en mooie dingen te beleven in 2011. Al vergeet je die altijd sneller weer dan de heftige dramatische dingen. Zo werd er een iPad 2 aangekondigd, werd Twente net niet kampioen, maar brak er een bijna groter volksfeest uit dan toen ze dat wel werden. Geweldig was dat! En er kwam een televisieprogramma wat mij enorm geïnspireerd heeft, namelijk Over De Streep. Dat was steevast tranen met tuiten voor de televisie. Ook heb ik me dit jaar nog laten inspirereren door TEDxYouth. Een TED congres voor en door kinderen wat ik via de livestream toch een beetje heb bijgewoond.

En ach, de dingen die niet leuk waren maakte ik dan zelf wel weer leuk. Zo heb ik hartelijk gelachen om de berichtengeving rond een overal in Aalten en heb ik zo af en toe eens geblogd over de normale dingen van het leven die eigenlijk best absurd zijn. Iets over spiekerbokshangen enzo…

2011 was ook het jaar waarin ik begon met nadenken… Nou ja, dat deed ik al wel eerder, maar er was nog geen jaar waarop ik zoveel heb nagedacht als dit jaar . Bijvoorbeeld over het onderwijs, de vreselijke betutteling van kinderen en jongeren en allerlei andere onderwerpen. Als je de historie van dit blog bekijkt zie je wel wat ik bedoel.

Voor mij persoonlijk is er niet zoveel veranderd. Al ben ik wel begonnen met programmeren voor iOS, heb ik vele nieuwe mensen “leren kennen” via sociale media. Sommige zelfs persoonlijk. Maar heb ik me ook diverse keren afgevraagd of sociale media nou echt zo leuk is als het lijkt. Het blijft toch wat afstandelijk, vaak veel gemopper en gezeur en vaak genoeg lees ik ook vanalles wat ik eigenlijk helemaal niet weten wil.

De vooruitblik
2012 wordt een bewogen jaar. Het jaar van de mondigheid. Mondige jongeren die zich niet hun studiefinanciering laten afpakken en hun urennorm laten ophogen en die het niet pikken dan hun diploma’s stuk voor stuk minder waard blijken te worden. Het onderwijs zal een moeilijk jaar krijgen.
Het wordt ook een jaar van de wereldgebeurtenissen en crisis. In Europa gaan we een moeilijk jaar tegemoet en de amerikanen zullen zich wellicht ook niet rustig kunnen houden. De spanningen met de Iraniers en de Russen lopen verder op. Ook Noord-Korea zal zo af en toe van zich laten horen, de nieuwe leider moet even laten zien dat ie er is.

voor mij persoonlijk wordt dit een jaar waarin ik nog bewuster allerlei dingen wel of niet ga doen. Ik ga bewuster niet twitteren op allerlei momenten en wellicht zeg ik alle sociale media wel gedag en houd ik het bij bloggen. Ik ga bewuster me zo af en toe even ontrekken van het internet en wegduiken in de woonkamer met een goede serie of film. Ook ga ik kijken hoe ik mijn theatersportcarriere ( ) ga voortzetten en ga ik op het werk wat nieuwe uitdagingen aan. Ik heb ook al een lijstje met voornemens liggen die ik nog niet direct publiekelijk bekend ga maken, maar heel spectaculair is dat wellicht ook niet voor jullie, vooral voor mezelf. Kortom, het wordt een mooi jaar! Kom maar op 2012!

Het verhaal van Freddie en Finnie uit Christchurch

Zo, nadat ik de afgelopen weken een aantal serieuzere blogposts heb geschreven kwam ik erachter dat het onzinquotum op deze website toch ernstig uit balans is. Omdat we tegenwoordig voor alles wel regeltjes hebben geld ook op dit blog dat er zo af en toe een bak onzin tussendoor moet. Lees het huiveringwekkende verhaal van Freddie en Finnie uit Christchurch!

Freddie en Finnie waren een hecht stel. Ze waren een jaar voor die ene noodlottige dag net getrouwd, maar ze hadden nog geen geld voor een eigen viskom, daarom woonde ze nog samen met al hun broertjes en zusjes in 1 kom in Christchurch, Nieuw Zeeland. Oh wacht, dat moet ik even toelichten geloof ik: Freddie en Finnie zijn de 2 goudvissen die wereldfaam hebben behaald door het 134 dagen (en niet 133 of 135) dagen uit te houden zonder eten na de verwoestende aardbeving aldaar.

Ik heb geprobeerd contact met ze te zoeken om ze, speciaal voor jullie, te interviewen voor deze blog, maar het telefoonbedrijf wist mij te melden dat hun telefoon stuk was, waarschijnlijk door waterschade. Als je het artikel op nu.nl zo leest zou je denken dat de redacteur van nu.nl wel daadwerkelijk contact met ze heeft gehad en dat bleek inderdaad te kloppen. De nu.nl redacteur vertelde me dat ze Freddie en Finnie hadden bereikt door een oproepje in de VI te doen. De VI (Vis International) is een blad dat door bijna elke vis gelezen wordt en zo kwam het dan ook dat ik snel reactie kreeg van Finnie. Drie dagen later zit ik met mijn schrijfblokje naast een viskom.

“We dachten dat iemand onze kom aanstootte” vertelde Freddie Vis mij met grote bolle ogen toen ik vroeg hoe zij de aardbeving beleeft hadden. “Dezelfde seconde dachten we nog dat Vlekkie de kat het geweest was, doet ie vaker!”. Freddie is zichtbaar aangeslagen door de gebeurtenissen en zwemt ongeduldig heen en weer. 7 dagen later werd hen duidelijk dat het toch echt menens was omdat om 1 of de andere reden hun eten niet meer bijgevuld werd. “Normaal is dat geen probleem”, vertelt Finnie: “We zijn net hamsters en hebben altijd een koelkast vol eten en anders desnoods nog wel wat blikjes vis ofzo, maar ja, na 7 dagen waren die ook op”. “Hadden we ons net een magnetron gekocht, hadden we verdorie niets om erin te doen! We waren radeloos”, zegt Freddie.

Maar dan neemt het gesprek een vreemde wending aan. Het wordt me snel duidelijk dat Freddie een niet zo’n hoge pet op had van al zijn broertjes en zusjes die in dezelfde kom woonden: “Wij deden alles! Ze lapten zelfs niet een keer de ramen zodat we weer eens naar buiten konden kijken door onze kom, dat was toch wel nodig, want ook dankzij hun stront werd de kom er niet schoner op”. Freddie wint zich zichtbaar op. “Om zowel het hongerprobleem als het viezevissekom probleem op te lossen hadden we een oplossing verzonnen” en dan vertelt Freddie de vreselijke waarheid. Ik word er stil van en wordt er eigenlijk onpasselijk van. Wat een wreedheid zat er in deze ogenschijnlijk onschuldige visjes. “We vroegen elke week 1 van mijn broertjes of zusjes om te vragen of ze kwamen voor het eten. Ze reageerde vaak verbaasd… Eten? Dat hebben jullie toch niet? Jawel! zeiden wij dan en lieten hen die avond komen” zegt Freddie koeltjes. Finnie vervolgt: “Nou, en dan stonden ze ‘s avonds aan de deur… Strak in pak, stropdasje voor, helemaal goed. Wij hadden ondertussen de koekenpan al klaargezet”…

En dan ineens vertelt Freddie me over de koelbloedige wijze waarop hij zijn familie uitgemoord had: “Nou, dan lieten we ze binnen, boden ze een glaasje water aan en direct daarna pakte we ze vast en tilden ze boven de vissekom uit zodat ze zouden stikken. Toen dat gebeurd was gooiden we ze in de koekepan en bakte we ze op. Heerlijk! Beetje viskruiden eroverheen en we hadden genoeg voor weer een week!”. Ik wist me na deze woorden geen houding te geven… Ik zat gewoon een moordenaar te interviewen!

Direct daarna raakte ik in paniek. Ik pakte snel alles en wilde wegrennen. Bij het opstaan stootte ik per ongeluk tegen de viskom aan die daarna in duizend stukjes op de grond viel. Freddie en Finnie werden gelanceerd en lagen tussen de glasscherven en een grote plas water te happen naar adem. Ik heb het laten gebeuren…

En zo zijn we er inmiddels zeker van dat echt alle huisdieren van Christchurch de aardbeving of de gevolgen daarvan niet overleefd hebben. Ik heb er over getwijfeld of ik dit wel met jullie wilde delen, maar heb het toch maar gedaan. Zoiets knaagt toch aan je… Ik hoop dat jullie er begrip voor hebben…

Of ik ook superdieren wil….

Sta je dan, op zaterdagochtend, met een mandje met net teveel boodschappen in de rij bij de kassa van de plaatselijke Albert Heijn. Ik was al opgelucht dat ik de expeditie door de winkel had overleeft en dan stelt ze die ene vraag waar ik zo nog op terug kom. Ik bedoel, ik vond het al zo knap dat ik alle rollators, kinderkarretjes en burgertrutjes ontweken had. Ik was ook al helemaal blij dat alles wat ik wilde hebben er was en houdbaar was tot de gewenste datum en dat ik me eens niet had gestoord aan de oersaaie jaren 80 muziek die ze draaien. Maar toch presteren ze het dan bij de AH om mijn boodschappen-ervaring compleet te verpesten met die ene vraag….

Misschien ben ik vanochtend niet met het goede been uit bed gestapt. Misschien komt het door het weer, of misschien ben ik gewoon een zeikerd, maar toen de kassamiep aan mij vroeg of ik ook superdieren bij m’n boodschappen wilde knapte er iets in mij. Zie ik er &*^#^*%*^@@!%#^!!! uit alsof ik superdieren bij mijn boodschappen wil? Ik wil gewoon mijn boodschappen betalen en zo snel mogelijk die kolere supermarkt verlaten en dat zonder (ik herhaal: ZONDER) superdieren! Ik heb al rotzooi genoeg!
Ik bedoel, boodschappen doen is al niet hobby nummer 1 en als ik me dan op een pleurisdrukke zaterdagochtend heel de winkel doorgeworsteld heb zit ik net niet te wachten op een cassiere die begint over superdieren, wuppies, welpies of andere pluche rommel. Ga weg, sodemieter op naar een speelgoedwinkel ofzo met je superdieren!

Okee, die cassiere kan er ook niets aan doen. Die is al lang blij dat ze een bijbaantje heeft op de zaterdag waarvoor ze waarschijnlijk voor een schamele 5 euro per uur de hele dag boodschappen mag bliepen en chagrijnige mensen te woord mag staan zoals ik. De echte tiran is natuurlijk de grote marketingbaas van Ap Hap die dit soort rommel verzint. Ik heb dan ook bovenstaande niet tegen Miep van de kassa gezegd en haar vriendelijk beantwoord dat ik geen superdieren wilde, met wel een ietwat cynische “saaie he?” erachteraan. Ze lachte wat verlegen en bedacht zich waarschijnlijk dat het inderdaad wel heel sneu is om om 12 uur ‘s ochtends weldenkende klanten te gaan vragen of dat ze toevallig ook superdieren bij hun boodschappen wilde. Maar bij de volgende klant herhaalde ze gewoon dezelfde vraag weer. Geheel geïndoctrineerd door het AH-kassamiepen-boekje waarin precies de richtlijnen staan waar ze zich aan moet houden.

Nou, dus ik had me goed ingehouden, pakte m’n spulletjes bij elkaar, gooide ‘t in tassen en liep richting uitgang van de Albert Heijn. Ik dankte in gedachten god al dat ik deze expeditie ook weer overleefd had. Ietwat in gedachten (“rustig blijven Ruud, rustig!”) liep ik de deur uit en daar gebeurde het… Er kwam een horde schreeuwende *$^@(&-kinderen op me af die in m’n oren tetterde of ik ook superdieren had. WTF? 1 keer die vraag overleef ik net, een tweede keer kan ik er echt niet bijgebruiken. In gedachten zag ik al allerlei kinderen met de armpjes en beentjes in ietwat rare standen door de lucht vliegen en met een doffe plof weer op de grond terecht komen om vervolgens luid jankend weg te lopen. Maar ja, je houd je in he…. Dus ik heb er een bot “NEE!” uitgegooid en ben verder gelopen.

De AH wordt wel steeds gekker. Zijn het geen voetbalplaatjes, flippo’s, smurfen, wuppies of welpies dan zijn het wel superdieren. Hoelang zou het gaan duren voor de eersten slachtoffers vallen ten gevolge van een wuppie, welpie of superdier? Ik vermoed dat het al gebeurt is, maar dat het vakkundig stil is gehouden. Ik geloof er heilig in dat er vast al kinderen zijn die elkaar de hersens hebben ingeslagen om een smurf, voetbalplaatjes of welpie. Ik wil het niet meer! Ik wil die onzin niet. Ga weg!

Wanneer opent de AH een winkel zonder wuppies, welpies en ander gespuis?

(Net niet) kampioensdag 2011 in beeld!

De ochtend (tot 12:00):

Klik hier om de foto’s op Flickr te bekijken.

De middag (voor, tijdens en na de wedstrijd)

De triomphtour
Ik heb tijdens de tour foto’s en filmpjes gemaakt. Hieronder staan in ieder geval de foto’s. DIe zijn niet heel geweldig. De filmpjes ga ik misschien nog wel eens mee aan het monteren…